Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Μια νύχτα χωρίς παζάρια - Βασίλης Δημητράκος

Μια νύχτα χωρίς παζάρια - Βασίλης Δημητράκος

Ήρθα κατά τη μία, τρεκλίζοντας
σου χτύπησα την πόρτα·
(αν ήμουν στεγνός δε θα τολμούσα -).

Το μπουκάλι με το κονιάκ έφερες
και τα ποτήρα στα πόδια μας
δίχως να στο ζητήσω, καθάρισες και μήλο.
Κατάχαμα κάθησες δίπλα μου, ξεμούδιαζες
βάζοντας τρυφερά το χέρι μου
πάνω στο κέφι σου.

Στο μουγγό, τα πίναμε κι ανάβαμε·
γίναμε λιώμα.
 

1 σχόλιο:

Turandot A είπε...

Dark Room
Αυτό το χέρι δεν το ορίζω πάλι σαν ξένο
μέσα στο συνωστισμό, τα πόδια να παραλύουν,
στα τυφλά αγγίγματα,
ο όλεθρος με σαγηνεύει-στα τιποτένια φιλιά.

Βασίλης Δημητράκος